نام کاربری:    رمز عبور:






             تو را مي ستايم


تو را مي‌ستايم     /      تو را كه جلوه‌گر نور بي‌پايان خدايي     /      تو را كه مظهر عشق بي منتهاي الهي    /  

   و اقيانوس بي كران فيض رحمانيت جلالي     /      علي جان! هنگام كه از سرا پردة غيب، بر كعبه دلها تابيدي     /  

و «جاء الحق و زهق الباطل» را نمايانگر شدي     /      فرو ريختن شركها و در هم شكستن بتها را به نظاره نشستيم     /  

اي بو تراب! نخلستان توحيد در صحراي خشك و تفتيدة ناسوت   /     به دستان مبارك تو سيراب شد    /   

و به عشق جمال تو به بار نشست     /     در عصر جهالتها، با آنكه نوجواني بيش نبودي    /   

دست حبيب الله(ص) را فشردي    /     و يك دم بي ياورش نگذاشتي    /  

و در اين راه خطير   /    گلبوسه زخمها را بر تن و جان خريدي    /     و هماره سايه بان دشت شقايق بودي    / 

شگفتا! با آنكه در معراج، صولت حيدري‌ات بر پيامبر رخ نمود   /     و كلام الله بر آن دهان اسداللهي تراويد   /   

اينچنين در خانه غربت قرار مي‌گيري    /     و غم جهالت خلق، گلويت را سخت مي‌فشارد   /   

و نمي‌يابي ظرف دلي را كه در برابر اسرار نهفته   /   و رازهاي سر به مُهرت تاب بياورد   /   

اي آشناترين به راههاي آسمان!    /     و اي ساقي كوثر!     /   

دريغا! كه خفتگان، از پژواك دردمند «سلوني قبل ان تفقدوني» به خود نيامدند   / 

و از آن عسل شفا بخش   /    درد نفهمي خود را درمان ننمودند   /  

چگونه مي‌توان از كنار چشمه مهتاب بي‌تفاوت گذشت!    /    و از خوان نعمتش بي‌بهره ماند!   / 

دوش، نغمه‌هاي سوزناك تو را در نخلستان كوفه شنيدم   /    و ديدم كه چگونه كروبيان تسبيح و ذكر خويش فراموش كردند  /  

و پرده‌داران سحر با تو دمساز شدند   /    اي تقسيم كننده بهشت و دوزخ!    /  

و اي شير خدا!    /    ذوالفقارت به قاطعيت برق مي‌شكافد   /    و به رسايي رعد بر جانهاي شيفته مي‌نشيند   /  

عشق و اخلاص بر دو لبه شمشيرت بوسه مي‌زند    /    و دل در جلاي آن زنگار خويش مي‌زدايد   /   

در خندق، يك ضربت خالصانه‌ات    /   توان رقابت را از عبادت جن و انس ربود   /

و دين را وامدار درخشش خود نمود   /    اي صراط  الله المستقيم!    /    و اي ساربان قافلة كمال!   /

تو را مي‌ستايم    /   تو را كه چون كوه استوار بر فراز ماسوي ايستاده‌اي   /  

و سيلي كه از تو جاري است    /     هماره بت بندگان و بندگان بت را در هم مي‌شكند    /    و خيزاب امواجش   /

هر گونه ريب و خود‌بيني را به قعر دره قهر فرو مي‌برد   /     آيا انديشه و كردار تو، تاريخ را به تحيّر و شگفتي وا نمي‌دارد   /

دنيا در چشمان بصيرت تو   /   از پاي‌افزاري وصله‌دار پست‌تر است   /    تنها دستان يداللهي توست   /   

كه مصلحت را بر سر كوي عدالت قرباني مي‌كند    /     و تنها كلام مقدس توست كه عِدل قرآن قرار مي‌گيرد   /  

كائنات در عطش يك نگاه تو مي‌سوزد    /    و ثقلين به شفاعت بر پاي ايوان وثاقت تو آمده‌اند   /  

كور باد چشمي كه تو را ديده‌بان حقيقت نساخته‌ باشد   /    علي جان!    /    اي روح ليلة القدر در ظلمتكده عالم خاكي!  /  

اي مهتاب آسمان ولايت!    /    آنگاه كه جاذبة پيشاني‌ات، اين كتاب ناطق خداوند   /  

شمشير بي‌تابي را به وصال خود مي‌رساند    /   معجزه ديگري به منصه ظهور مي‌نشيند   /  

و شق القمري در محراب عشق رخ مي‌نمايد   /    و جان شيفتگان را به خود سوزي وا مي‌دارد   /

علي جان!   /    تو را مي‌ستايم !  /     تو را كه شايسته ستايشي 

 

شاعر: مهدی رضوانی پور

(چاپ شده در روزنامه رسالت  22 آبان 1376)

 



بازگشت ...




مرتبط باموضوع :

 تأويل عرفاني، هفت خوان رستم  [ دوشنبه، 23 تير ماه، 1393 ] 1819 مشاهده
 چشم جادو  [ پنجشنبه، 11 دي ماه، 1348 ] 1019 مشاهده
 زنان نمونه در قرآن 2  [ چهارشنبه، 3 دي ماه، 1393 ] 838 مشاهده
 فجر آسمانی در قیام حسینی(ع)  [ پنجشنبه، 4 دي ماه، 1393 ] 2042 مشاهده
 شیخ بهائی، جامع علم و عشق  [ سه شنبه، 16 دي ماه، 1393 ] 863 مشاهده

 
نام شما: [ کاربر جدید ]

نام شما (ضروری): 
ایمیل شما (ضروری): 
نظر:
کد امنیتی
کد امنیتی

  [ بازگشت ]